نسخه قابل چاپ ارسال به دوستان ذخیره
کد خبر: 7950 زمان انتشار: 02 مرداد 1392 09:17:00

چرا میزان افزایش دما با افزایش دی اکسید کربن متناسب نیست؟

مقدار بسیار کمی از دی اکسید کربن و دیگر گازهای گلخانه‌ای مانند متان و بخار آب می توانند دمای سطح زمین را 33 درجه سانتیگراد گرم‌تر از شرایطی بدون وجود آنها نگه دارند. اما افزایش حدود 43 درصدی میزان دی اکسید کربن توسط ما به معنای آن نیست که دمای زمین نیز به میزان 43 درصد افزایش خواهد یافت.
چرا میزان افزایش دما با افزایش دی اکسید کربن متناسب نیست؟

به گزارش گروه بین الملل زیست نیوز، انتشار دی اکسید کربن روند افزایشی را در جهان دنبال می کند و در حال حاضر، غلظت اتمسفری این گاز گلخانه‌ای از سطح نمادین 400 ذره در میلیون نیز عبور کرده است. این رقم افزایش 42.8 درصد نسبت به سطح 280 ذره در میلیون پیش از انقلاب صنعتی را نشان می دهد. مقدار بسیار کمی از دی اکسید کربن و دیگر گازهای گلخانه‌ای مانند متان و بخار آب می توانند دمای سطح زمین را 33 درجه سانتیگراد گرم‌تر از شرایطی بدون وجود آنها نگه دارند. اما افزایش حدود 43 درصدی میزان دی اکسید کربن توسط ما به معنای آن نیست که دمای زمین نیز به میزان 43 درصد افزایش خواهد یافت.

دلایل مختلفی در این زمینه دخیل هستند. دو برابر شدن مقدار دی اکسید کربن موجب دو برابر شدن اثر گلخانه‌ای نمی شود. شیوه‌ی واکنش آب و هوا نیز پیچیده بوده و جداسازی اثرات تغییرات طبیعی از تغییرات حاصل از فعالیت‌های انسان طی دوره‌های زمانی کوتاه مدت دشوار است. همان گونه که اشاره شد، با افزایش دی اکسید کربن حاصل از فعالیت‌های انسان، دما به میزانی مشابه افزایش نمی یابد. اگرچه برآوردهای مختلفی در این زمینه ارائه شده‌اند اما در گزارش اخیر هئیت بین دولتی تغییرات آب هوایی (IPCC) دامنه افزایش بین 2 تا 4.5 درجه سنتیگراد برای دو برابر شدن مقدار دی اکسید کربن نسبت به دوران پیش از انقلاب صنعتی در نظر گرفته شده است.

بنابر تجزیه و تحلیل دمایی صورت گرفته توسط دانشمندان موسسه مطالعات فضایی گودارد، میانگین دمای زمین از سال 1880 تاکنون به میزان 0.8 درجه سانتیگراد افزایش یافته است. دو سوم گرمایش از سال 1975 و با نرخ 0.15 تا 0.20 درجه سانتیگراد در هر دهه رخ داده است.

با این وجود، تغییرات آب و هوایی حاصل از فعالیت‌های انسان از سرعت بالایی برخوردار هستند. پس از پایان دوره‌های یخبندان، دمای جهانی در مجموع 4 تا 7 درجه سانتیگراد طی حدود 5 هزار سال افزایش یافته، اما تنها طی یک قرن گذشته دمای جهان افزایش 0.7 درجه سانتیگرادی را تجربه کرده که تقریبا 10 برابر سریعتر از نرخ میانگین گرمایش پس از عصر یخبندان بوده است.

اندازه گیری افزایش‌های اندک دما در دوره‌های کوتاه مدت دشوار است زیرا امکان دارد زیر پوشش متغیرهای طبیعی قرار بگیرند. به عنوان مثال، چرخه‌های گرمایش و سرمایش در اقیانوس‌ها موجب تغییرات دمایی می شوند، اما جداسازی آنها از تغییرات کوچک دمایی حاصل از انتشار دی اکسید کربن که در مدت زمان مشابه رخ داده‌اند، دشوار است. انتشار ذرات ریز حاصل از سوختن چوب و زغال سنگ نیز در دست پژوهش هستند زیرا ممکن است اثر سرمایشی داشته باشند. دانشمندان به اندازه گیری تغییرات طی دوره‌های زمانی بلند مدت علاقمند هستند و از این طریق می توان متغیرهای طبیعی کوتاه را از اثرات دی اکسید کربن حاصل از فعالیت‌های انسان جدا کرد.

یکی دیگر از عوامل موثر در عدم تناسب بین میزان انتشار دی اکسید کربن و افزایش دما، اقیانوس‌ها هستند. بخش قابل توجهی از گرمای زمین توسط این پهنه ‌های وسیع آبی جذب می شود. این در شرایطی است که شیوه‌ راه‌یابی گرما به اعماق اقیانوس همچنان به خوبی شناخته نشده است. اما بهبود در تکنیک‌های اندازه گیری این امکان را برای دانشمندان فراهم کرده تا میزان انرژی را که توسط اقیانوس‌ها جذب می شود با دقت بیشتری محاسبه کنند.

آب و هوای کره زمین سیستم پیچیده‌ای بوده و به شیوه‌هایی عمل می کند که همواره برای ما قابل پیش بینی نیست. در حال حاضر، میزان انرژی که دی اکسید کربن حاصل از فعالیت‌های انسان به آب و هوای زمین می افزاید در قالب گرمایش سطحی مشهود نیست زیرا بخش اعظم این گرما وارد اقیانوس‌ها می شود. گرما از سطح اقیانوس با جریانی رو به پایین به سوی آب‌های عمیق‌تر حرکت می کند. از این رو، دمای سطح خنک‌تر شده، رطوبت کاهش یافته (بخار آب یکی از نیرومندترین گازهای گلخانه ای است) و دمای هوا پایین می آید. در نتیجه، میزان افزایش دمای سطحی متناسب با میزان انتشار دی اکسید کربن نیست.

بیان دیدگاه
OK
نام :
ایمیل :
دیدگاه :
آدرس ايميل شما:
آدرس ايميل گيرندگان:
هر یک از ایمیل ها را در یک سطر وارد نمایید، حداکثر ۲۰ آدرس
پربیننده ترین
آخرین اخبار